Voorbereidend werk

Een gedicht schrijven is de mogelijkheid zien van tien verschillende versies. Elk gedicht of verhaal dat hier verschijnt, had ik net zo goed anders kunnen schrijven. Ik kan blijven overschilderen. En deugdelijk is dat soort schrijven: schrijven en schrappen en schrijven.  Maar ooit moet de inkt stollen.  De gedichten die ik hieronder publiceer zijn altijd beweeglijk, veranderlijk geweest, maar hebben hier maar één verschijningsvorm. Ze willen u behagen, en kiezen daarom een pose. Als niemand kijkt, zullen ze weer veranderen.

Misschien vind ik voor elk verhaal en elk gedicht ooit de ideale formule. Wie weet. Tot die dag zal ik achter de schermen stiekem blijven knoeien, en mij verlustigen in de onvolmaaktheid van al dat voorbereidend werk.

Solo’s op een jazzavond

Nooit raakt de pianist de pedalen kwijt
in deze stampvoetende geestdrift
zonder bladmuziek en sleutel –
hij lijkt te zweven (met één vleugel).

De drummer houdt in zijn stelsel
de cimbalen als planeten in hun baan,
maant hen met bezwerende tikken aan
tot allesbehalve stilte.

Daarna babbelt de contrabas openhartig,
leunt hij – dronken dame op één hak –
tegen iemand die met vingervlug gemak 

steeds weer de juiste snaren raakt.
Zoals de trompettist, de alchemist
met wat koper gauw gouden klanken maakt.